**Güven**
“Güven…”
Söylenmesi basit, hissedilmesi ise belki de en zor kelimelerden biri…
Kendini güvende hissetmek, birine güvenmek, bir şeye güvenebilmek…
Hepsi görünmez ama ağır bir yük taşır içinde. Güven, demirden örülmüş tuğlalar kadar güçlü; pamuk ipliği kadar hassas bir histir. Belki de evrenin görünmeyen temel yasalarından biridir.
“Bana güven.”
Bu cümleyi hayatımız boyunca kim bilir kaç kez duyduk, kaç kez söyledik. Oysa bu kadar ağır bir anlam taşıyan bir sözün bazen böylesine kolay dile getirilebilmesi ne tuhaf… Belki iyi niyetin en saf hali, belki de kötü niyetlerin arkasına saklanan kırılgan bir maske…
Get Parantez içinde(.....)’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Peki gerçekten güvenmeli miyim sana?
Ya da bana güveniyor musunuz?
Ya da daha zor olanı: Kendime güveniyor muyum?
Güven hayal kırıklığı tekrar eder mi?
Yoksa güven, bir kez kırıldığında izi asla tamamen kaybolmayan bir vazo gibi midir? Ne kadar özenle birleştirilirse birleştirilsin, çatlakları hep görünür kalan…
Güven…
Ne kadar büyülü, ne kadar tehlikeli bir kelimesin sen. Her dilde farklı telaffuz edilsen de, hissettirdiğin duygu aynı evrene dokunuyor. İnsanların kalbinde aynı yere çarpıyor; aynı korkuları, aynı umutları uyandırıyorsun.
Belki de bu yüzden güven, yalnızca bir kelime değil…
İnsanın iç dünyasını açan görünmez bir kapıdır.
