Minsan, ang Ngayon ay Minsan Lang
May mga sandaling hindi natin namamalayang mahalaga na pala. Mga hapon na tila walang katapusan, mga tawanan na akala natin ay maririnig pa natin bukas, mga simpleng hapunan kasama ang pamilya, at mga araw na paulit-ulit nating hinihiling na matapos na agad. Sa bawat paggising, iniisip nating marami pang pagkakataon upang gawin ang mga bagay na nais natin, makasama ang mga taong mahalaga sa atin, at balikan ang mga lugar na minsan nating tinawag na tahanan. Hindi natin namamalayan na habang abala tayong naghihintay sa susunod na araw, unti-unti nang nagiging kahapon ang mga sandaling kasalukuyan nating kinabibilangan.
Get liwaydiwa’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
May kakaibang bigat sa salitang minsan. Maaari itong mangahulugang isang pagkakataong hindi na muling mauulit — isang karanasang minsan lamang nating mararamdaman, isang yakap na hindi na magiging katulad ng dati, o isang panahong mananatili na lamang sa ating mga alaala. Ngunit maaari rin itong mangahulugang paminsan-minsan: ang mga pagkakataong bigla nating naaalala ang nakaraan, ang mga sandaling hinahanap natin ang dating saya, at ang mga araw na hindi natin maiwasang mangulila sa mga bagay na dati’y bahagi lamang ng ating pang-araw-araw na buhay. Dalawang magkaibang kahulugan, ngunit kapwa nag-uugnay sa isang bagay — ang paglipas ng panahon at ang mga damdaming iniiwan nito sa atin.
Minsan, saka lamang natin nauunawaan ang halaga ng isang bagay kapag wala na ito sa ating harapan. Sa pagbukas ng mga lumang larawan, pakikinig sa mga kantang minsang paulit-ulit nating pinatugtog, o pagdaan sa mga lugar na minsan nating pinuntahan, tila may bahagi ng ating sarili na muling nabubuhay. Hinahanap natin ang mga dating tinig, mukha, at pakiramdam na hindi na natin maaaring maranasan sa parehong paraan. Marahil, iyon ang isa sa mga kabalintunaan ng buhay: habang nararanasan natin ang isang sandali, hinihiling nating lumipas ito agad; ngunit kapag lumipas na, hinahangad naman nating sana’y manatili pa tayo roon nang kaunti.
Kaya marahil, nararapat lamang na matutunan nating pahalagahan ang mga bagay habang narito pa ang mga ito. Hindi upang pigilan ang panahon o manatili sa nakaraan, kundi upang kilalanin ang kahalagahan ng mga sandaling madalas nating ipagwalang-bahala. Sapagkat ang mga araw na tila karaniwan lamang ngayon ay maaaring maging mga alaalang buong puso nating babalikan balang araw. Ang mga taong nakakasama natin, ang mga lugar na ating dinaraanan, at ang mga pagkakataong patuloy nating ipinagpapaliban ay hindi mananatili magpakailanman. Sa huli, ang ngayon ay magiging kahapon, at ang bukas na matagal nating hinihintay ay magiging ngayon din. Minsan, ang ngayon ay minsan lang.
