Member-only story
Zoraki İyimserlik: Mindfulness’ın Karanlık Yüzü
132 saatlik meditasyon maceram, günün sonunda beni bazı nahoş gerçeklerle yüzleşmek durumunda bıraktı.
Yaklaşık bir yıldır düzenli olarak meditasyon yapıyorum. Calm uygulaması üzerinden günlük ortalama 35–40 dakikamı ayırarak nefesime ve ana odaklanmaya çalıştığım bu pratiklerden sayısız fayda gördüm. Ne var ki son zamanlarda aklım başka yerlere kayıyor. Zihnimi dinginleştireyim, içsel huzuru bulayım diye oturduğum minderimden, kafamda bir sürü soru işaretiyle kalkıyorum. Günümün olağan akışına döndüğümde ise hafiflemek şöyle dursun; kendimi daha gergin hissediyorum.
Hemen her seansta önüme sürülen bu amansız optimizmle kimi kandırıyorum? Her şeyi olduğu gibi kabul etme telkini ne kadar işime yarıyor?
Zira dışarıdaki dünya, insan doğası, toplumsal adaletsizlikler ve ikili ilişkilerimiz hiç de öyle kolay kabullenilesi halde değiller.
Acaba aydınlanmaya çalışırken, tam tersine dünyevi olana karşı duyarsızlaşıyor muyum?
Eğer siz de benzer bir yabancılaşma deneyimliyorsanız yalnız değilsiniz. Hatta bilimsel verilere göre, son derece sağlıklı çalışan bir psikolojik savunma mekanizmasına sahipsiniz. Olayın yalnızca mindfulness’tan ibaret olmadığını ise az sonra keşfedeceksiniz.
