Hayatımın en kolay ama en zor dönemi nasıl oluyor, anlatayım!
İnsan yıllarca çalışır, didinir ama istediğine ulaşamaz zannedersiniz. Ama ulaştığınız her nokta yeni bir istekle sonuçlanır. Onlara da ulaşırsınız. Ama bu ulaşma zamanlarında stres, panik, bazen mutsuzluk olur. Bunlar anlaşılır; insan doğasıdır.
Kendi hayatıma baktığımda aslında isteklerime çok çalışarak ama istemeyerek ulaştım. Ama şu an başka bir dönemdeyim. Devamlı istek halindeyim ve bırakmaya karar verdim.
Hollanda’ya geldim. Türkiye’de oluşturduğum güzel hayatı yıktım. Buraya kendimi yeniden tanımlamak için geldim. Hayatımın bu kadar belirsiz bir dönemi hiç olmamıştı. Her şey er ya da geç Türkiye’de oturmuştu. Şimdi hem ülkemdeki belirsizliğim hem Hollanda’daki belirsizliğim var. Bazen bu bende stres yaratıyor. Aslında bakacak olursam streslik bir durum yok.
Ana bak, su gibi ol. Bunu duvarlarıma yazdım.
Get Timuçin Çelik’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Hiçbir beklentim olmadan istediklerim yine olacak ama onları aramayacağım çünkü ben tamım. Çok ilginç aslında; yolda olacağım ama beklentim olmayacak. Yoldayım, yürüyorum. Önüme bazen çöl gelecek, susuz kalacağım. Bazen çok güzel bir orman çıkacak karşıma. Ben sadece yürüyeceğim.
Artık beynimi buna programlayacağım.
Ne yani, hedeflerin olmayacak mı diye soracaksınız? Hayır, olmayacak. Kapital dünyanın bana sınırladığı hedefler olmayacak. Kendimi girdaba sokmayacağım. Ben sadece en iyi olduğum şeyi yapacağım. Bana iş verilirse bu işi yapacağım. Ama yolda olacağım. Fuarlarda olacağım. İnsanlara yaptıklarımı beklentisiz anlatacağım. Konuşacağım. Anlatacağım. Ama beklentim olmayacak. Belki ilerde evleneceğim belki evlenmeyeceğim. Orda da beklentim yok. Sadece ben bu anda tamım. Sağlığım, yediklerim, sporum ve ürettiklerimle tamım. Bundan fazlası aslında benim için sadece lüks olsun veya olmasın. Ben 1'im. Sıfır değilim. Eksik değilim.
Yolda bazen ağzım kuruyacak, çölde su yok mu diyeceğim. Bakacağım, yok. O zaman yine yürüyeceğim. Ta ki yol bana o ormanı getirene kadar. Gelmese de sıkıntı yok. Benim görevim yürümek. Yorulsamda vücudum bir yerde dur derse dururum. O da benim elimde değil yolda su yok :)
Bu zamana kadar hep böyle yapmıştım. Amaçlarım vardı. Bazıları oldu, bazıları olmadı. Neden olmadı? Aslında her şeyin bir sebebi vardır.
Geçmiş mühürlendi ve bitti. Ben ana bakıyorum. Anım güzel. Evimde, Rotterdam’da rüzgar türbinlerini izliyorum. Allah bana bu satırları yazdığım anı verdiği için hamdolsun.
Anda kal ve su gibi ol, okuyan dostum…
