Member-only story
Bir Gazozluk Vakit
Sevgili okuyucum,
Geçtiğimiz günlerde Ankara, Ulus’ta, yaşları yedi ile on arasında değişen dört çocukla tanıştım.
Tüm hikâye, çantamdan taşan avukatlık cübbesini fark etmeleriyle başladı.
“Abla, sen avukat mısın?” sorusunu onaylayınca etrafımı sardılar.
“Biz de avukat olmak istiyoruz. Anlatsana biraz.Olmak zor mu?”
Sorularına ayaküstü cevap vermek istemedim. Bir gazozluk vakitleri vardı. Benim de onları dinlemeye ihtiyacım. Ve böylece oturduk bir yere.
İsimlerini değiştireceğim.
Batuhan en hareketlileri. Yerinde duramıyor. Yusuf en küçükleri… Sakin ve utangaç. Yaşına göre tuhaf bir dinginliği var. Mert Can, mahallenin bitirimi gibi davranıyor. Harun ise diğerlerinden biraz büyük olmanın verdiği o erken büyümüş çocuk hâlini taşıyor.
“Biz avukat olabilir miyiz abla?” sorusunun çeperlerinde, destek görmemiş bir çocuk tedirginliği vardı.
“Neden olmayasınız?” deyiverdim bir çırpıda.
Batuhan bir anda araya girdi:
“Öğretmen bana dedi ki, ‘Sen okumayı öğren yeter.’ Ama avukat olmak için çok çalışmak gerekiyor, değil mi?”
Cümleyi öyle bir söyledi ki… Çevrelenmiş bir burukluk taşıyordu.
