Member-only story
Bazı Kapılar Açılmaz Ama Önünde Beklemeye Devam Ederiz
Çünkü bazen özlediğimiz şey bir insan değil, eski hayatımız, eski benliğimiz ya da artık geri dönemeyeceğimiz bir evdir.
Medium üyesi değilseniz bu linkten ücretsiz okuyabilirsiniz.
Yine aynı kapının önünde bekliyorum, yağmur da yağıyor ama ben ne içeri giriyorum ne de yola devam ediyorum.
Kapının önüne oturdum ve bekliyorum.
Neyi beklediğimi de bilmiyorum ama bekliyorum işte.
Kapının önündeyim. Kapıyı çalmıyorum. Ya da anahtarımı çıkarıp kapıyı açmıyorum.
Çünkü bu ev artık benim değil.
Ben de eski ben değilim zaten.
Ama bu evde sahip olduğum anıları da geçmişte bırakamıyorum.
Ayaklarım dönüp dolaşıp beni bu adrese getiriyor, sanki bu evin tüm ayrıntılarını hatırlamazsam geçmişim çöp olacakmış gibi hissediyorum.
O yüzden bakıyorum buraya, her mevsimde tekrar uğruyorum. Mutluyken de üzgünken de burada buluyorum kendimi.
Ama geçmişime her geldiğimde hem şu anı, hem de geleceğimi kaybediyorum farkında değilim.
