Kunstbende Venlo: Hoogstaand duet, gedurfd experiment en een zingende drummer
Door Tom Janssen. Foto’s: René Bradwolff.
Vorige week vrijdag vond de derde en laatste muziekvoorronde van Kunstbende Limburg plaats in Grenswerk in Venlo. Wederom mochten drie acts zich uiteindelijk laten kronen tot finalist in de regiofinale op 29 maart a.s. in Sittard. Ditmaal viel deze eer te beurt aan Lotte & Kenny, The Synchromatics en Some Day. We nemen ze voor je onder de loep.
Lotte (Walda) en Kenny (beter bekend als Kennedy Jo) zijn niet nieuw in het Kunstbende-circuit. Singer-songwriter Lotte loopt al een tijdje mee en stond vorig jaar in de regiofinale, net als pianovirtuoos Kenny die toen zelfs op het podium eindigde. Mede via Kunstbende hebben ze elkaar gevonden — op muzikaal vlak dan — en dat lijkt een winnende match te worden. We horen namelijk het beste van twee werelden, zoals jurylid en ZEF-collega Roel Peijs dat terecht omschreef: Het fluwelen pianospel van Kenny en de steeds krachtiger wordende en zuivere stem van Lotte. De twee zijn ook samen aan het schrijven geslagen, wat resulteert in een prachtig duet, waarin Lotte haar gitaar voor even terzijde schuift en zich enkel op toetsen laat begeleiden. Lotte lijkt plots bevrijd van het juk van het geconcentreerd gitaar moeten spelen én van die eeuwige kruk die ze vrijwel altijd bij zich lijkt te hebben. Ze haalt nu de handrem helemaal van haar stem af. De klassieke klanken van Kenny stuwen het duet vervolgens tot grote hoogten, waarbij de pianist zich zelfs nog eens waagt aan een vocaal koortje. Het moet niet gekker worden. Beter wordt het in ieder geval telkens weer, en het plafond lijkt nog niet in zicht.
[caption id=”attachment_8830" align=”aligncenter” width=”576"]
Lotte & Kenny[/caption]
Jop Ostendorf en Ian Geerts zijn ook geen onbekenden in Limburg Muziekland. Het nieuwste wapenfeit van de twee zullen we volgende week horen tijdens de cd-presentatie van talentorkest Young Pioneers, waar het duo deel van uitmaakt. Als The Synchromatics komen ze in Venlo op de proppen met synthpop uit het straatje van New Order en Goose. Geerts, normaliter drummer, verzorgt ditmaal de beats en synths, terwijl Ostendorf zingt en bas speelt, hetgeen hij bij Young Pioneers tegenwoordig ook voornamelijk doet. Het resultaat van deze nieuwe samenwerking klinkt vrij experimenteel, wat uiteindelijk één matig nummer en één sterk nummer oplevert. Vooral de laatstgenoemde song staat als een huis, niet in de laatste plaats omdat de songwriting, zoals zo vaak het geval bij Ostendorf, gewoon meer dan degelijk in elkaar zit. De potentie van het gelegenheidsduo is duidelijk hoorbaar, al rammelt het nu nog wat veel. Bovendien zouden live drums, in aanvulling op de voorgeprogrammeerde beats, zeker geen overbodige luxe zijn. De bas van Ostendorf klinkt namelijk relatief hard en kaal en kan wel wat ondersteuning gebruiken. Het is echter mooi dat er bij Kunstbende ook ruimte is voor een allesbehalve standaard muzikale act.
Get ZEF Redactie’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
[caption id=”attachment_8834" align=”aligncenter” width=”576"]
The Synchromatics[/caption]
Bijna aan het einde van de avond mag het rockgezelschap Some Day aantreden en dat doen ze heel verdienstelijk. De rechttoe rechtaan rock is lekker stevig, maar zeker niet te hard voor — let’s say — je moeder of je zusje. Bovendien is het ook nog eens melodieus en zitten er makkelijk meezingbare koortjes in, vol overgave gebracht door de toetsenist. Die overigens op zijn beurt niet de leadzanger is, want die zit namelijk achter de drums. Een zingende drummer is zowel een bijzonderheid als een handicap. Er staat immers geen frontman aan de rand van het podium en dus moet je extra hard jouw best doen om op te vallen. Bovendien valt het niet mee om én te zingen én te drummen tegelijk. Welnu, dat drummen is dik in orde, maar wat dat opvallen betreft: Dat valt een beetje tegen. De zanger van Some Day zingt best goed, maar om een of andere manier springt hij (nog) niet tussen het geheel uit. En dat terwijl het eerder genoemde koortje van de toetsenist, hoe kort ook, wél meteen opvalt. Misschien een idee om — à la Glenn Frey en Don Hedley (ook zo’n zingende drummer) van The Eagles — de vocalen te delen met elkaar of waar dat kan, samen te doen? Op 29 maart zullen we het weten.
[caption id=”attachment_8831" align=”aligncenter” width=”384"]
Some Day[/caption]
Over Frey gesproken: Lieve Frey — zeker weten geen familie van — kreeg enkele dagen later een wildcard van de jury en mag dus ook in de finale aantreden. Lieve is een jonge singer-songwriter, die zichzelf op toetsen begeleidt. Aanvankelijk een beetje weifelend en nerveus, maar als ze eenmaal op stoom is geraakt, laat ze tijdens de Venlose voorronde horen wat ze in haar mars heeft. En dat is best veel. Uit de Maastrichtse voorronde is het gezelschap Looking For the Drummer beloond met een wildcard. Een collectief dat, hoe zullen we het zeggen, een kunstzinnige vorm van popmuziek brengt. Dat wil zeggen: Het rockt of — excuse my French — swingt niet, maar het is vooral mooie, nauwkeurige en met veel gevoel gebrachte muziek, waarin de stem van de leadzangeres het meest opvalt. De derde wildcard gaat naar Juul Hissel, die vorige week in Sittard indruk maakte met het coveren van Stromae’s ‘Papaoutai’, waarbij ze het normaliter dansbare nummer omtovert in een gevoelige pianoballade. En props voor Juul’s uitspraak van het Frans. Dat doen we haar niet na. C’est certain.
